از آخرین پکِ سیگار

 وباره تَش زده بر قلبِ نازکِ سیگار

هوای سرد و تو و فندک و پُک سیگار

تو طبقِ عادتِ هر روز می نویسی باز

به روی صندلیت «عشق» با نوکِ سیگار

و سرفه می کنی و یادِ حرف های منی

که گفته بوده ام انگار با تو که سیگار،

برای حنجره ات خوب نیست دست بکش

و دست می کشی از آخرین پکِ سیگار

نه! جای پای کسی نیست جز خودت این جا

فقط زمین و تن بی تحرکِ سیگار

کسی نمی رسد از راه، سخت می رنجی

و می روی که ببینی تدارکِ سیگار

پ.ن